Voor iemand die zegt zich weinig zorgen te maken, heb ik me aardig veel zorgen gemaakt van tevoren. Er waren ook wel een aantal punten waar het op stuk kon lopen. Zo was het heel even de vraag of ik problemen zou gaan krijgen bij de douane in London. Ik vloog namelijk vanaf Heathrow richting Singapore en zou in eerste instantie met de trein naar London gaan. Dat bleek echter te duur en vooral veel te veel gedoe met 30 kg bagage en een motorpak: een dag reizen met zo’n vijf verschillende treinen/metro’s om dan nog een 30 uur durende vliegreis te beginnen is onverstandig. M’n principes opzij zettend had ik dus een vlucht van Amsterdam naar London geboekt. Met een apart ticket, wat betekende dat ik op Heathrow het vliegveld uit zou moeten om mijn bagage op te halen en vervolgens weer terug het vliegveld in zou gaan, waar ik zo’n acht uur voor gerekend had. Alleen moet je dan wel langs de douane van de UK, en daar zat nou net het probleem. Toen ik er vorig jaar negen maanden heb gewoond was dat legaal een grijs gebied, officieel mag je als “Genuine Visitor” namelijk maar zes maanden blijven. Dit reset echter wanneer je het land verlaat, zoals ik meermaals heb gedaan, wat betekent dat je in theorie dus legaal gezien oneindig zonder visum in de UK zou kunnen blijven mits je elk jaar een dagje naar Frankrijk gaat. Ze zijn natuurlijk niet gek (wel een beetje trouwens), dus het is aan de persoon tegenover je bij de douane om te beslissen of jij wel of niet een “Genuine Visitor” bent. Het probleem is, daar bestaan geen regels voor. Tot het laatste moment bleef het dus spannend of ik het land in zou komen.

Terwijl de Strategic Program Manager Sustainable Futures in het KLM magazine mij verzekerde dat het allemaal wel goed zat met de luchtvaart en het klimaat, begon het zweet mij steeds meer op de rug te staan richting Heathrow. Daar moet overigens bij gezegd worden dat dat ook te maken kan hebben gehad met het dragen van een motorpak in het vliegtuig, dat blijkt niet bijster comfortabel te zijn. Hoe dan ook bleken de zorgen ongegrond: ik liep fluitend door de douane heen. Sterker nog, er stond niet eens een mens maar alleen zo’n poortje die je paspoort scant. Ik vind het helemaal prima. Mijn 8 uur in London kon ik gebruiken om afscheid te nemen van iemand die me dierbaar is en voor ik het wist was ik twee pints verder en stond ik weer in de rij bij het inchecken. Hier diende het volgende probleem zich aan. Mijn helm wilde ik namelijk koste wat kost bij mij houden, immers kan een helm maar één keer indeuken (het is gemaakt van een soort piepschuim) en ik ben er van overtuigd dat alle absorberende kracht kwijt zou zijn na 2 minuten bij de bagage afhandeling. Naast mijn helm had ik ook een rugzak bij me, want met motorspullen en kampeerspullen in je tas heb je alle ruimte nodig die je kunt krijgen. Maargoed, een helm en rugzak is officieel gezien te groot om mee te nemen de cabine in, dat had ik van tevoren uitgezocht. Online bleek gelukkig dat velen mij zonder problemen voorgegaan waren. Eén iemand vertelde dat hij er op aangesproken werd bij de gate, maar daar had de beste man een oplossing voor: dan zette hij de helm gewoon op. Kennelijk zijn daar geen regels tegen, wat me trouwens verbaast op een vliegveld. Hoe dan ook zou die helm dus meegaan het vliegtuig in, maar 30+ uur in zo’n stoel zitten met een helm op m’n kop zat ik niet op te wachten. Gelukkig was ook hier mijn zorg ongegrond: zoals verwacht boeide het helemaal niemand. Nou is er wel een truc ben ik achter gekomen. Bij alle drie de vluchten werd er vlak voor het boarden door het personeel een rondje gelopen door de wachtruimte bij de gate om op opvallend grote bagagestukken te letten. Als je dus net een stukje verderop gaat zitten ben je in principe veilig. Wanneer het boarden dan eenmaal begint en 300 mensen zich aan het opdringen zijn bij de gate, is er geen haan meer die naar je bagage kraait.

Dan het vliegen zelf. Als bioloog en klimaatactivist is vliegen natuurlijk de belichaming van alles wat er mis is met de wereld. Veel kutter kan eigenlijk niet. Tegelijkertijd moet ik toegeven: ik vind het fantastisch. Wat een technologisch wonder is het toch, en wat een magische gevoel om vanaf 12 km hoogte de wereld te kunnen aanschouwen. Al met al is het dus de ultieme guilty pleasure, waar ik me voor nu even overheen zet. Sowieso begon het goed, want hoewel mensen ontmoeten een integraal deel wordt van deze reis, was ik aanzienlijk verheugd om te zien dat de stoel naast mij op de 13 uur durende vlucht naar Singapore leeg bleef. Er was wat vertraging, maar een warme handdoek in mijn gezicht later was ik dat al helemaal vergeten. Na twee delen Lord of the Rings te hebben gekeken en beter te hebben gegeten dan ik in sommige restaurants heb gedaan, heb ik ook zowaar kunnen slapen met al die ruimte.

Aangekomen op het vliegveld van Singapore was ik benieuwd naar al die indoor regenwouden waar ik over had gehoord, maar mijn terminal bleek ingericht met een smaakvol geel tapijtje bezaaid met kunststof bankjes, dus dat feest ging niet door. Het geluk van extra ruimte hebben bleek zich helaas ook niet door te zetten tijdens de derde vlucht, waar ik werd omgeven door een vijfkoppige Aziatische familie. Echter hadden ze een extra paar wegwerp slippers voor me meegenomen en waren we dus meteen vrienden. Erg comfortabel trouwens en net wat relaxter dan alleen je sokken aanhebben, ik kan het iedereen aanraden. Slapen zat er niet in, maar dat was ik alweer ruimschoots vergeten toen we met zonsopkomst Nieuw-Zeeland naderde. 40 uur na vertrek uit Nederland zag ik met tranen in mijn ogen, gedeeltelijk van moeheid en gedeeltelijk van geluk, de bergen door de wolken prijken. Wat een ongelofelijk mooi gezicht was dat. Relaxen zat er echter nog niet in, want het volgende obstakel zat er aan te komen: de douane van Nieuw-Zeeland.