In Tbilisi zat ik in een fantastisch hostel. Maia, de eigenaresse, heeft een paar stapelbedden in haar huis gezet en het is alsof je daar tijdelijk met haar en de maximaal 10 andere gasten samenwoont. Tijdens het verblijf kijkt ze met moederlijke zorgzaamheid naar je om, waarmee ze in reizigerskringen de welverdiende titel van Mama Maia draagt.

Er is in Tbilisi ook een groot feesthostel en dat is perfect, want dat zorgt er voor dat die demografie mooi daar blijft. Derhalve trof ik in mijn gedeelde kamer een ontzettend sympathieke groep reizigers en zijn we samen wat gaan eten. Voor ik het wist liep het in de late uurtjes. Grappig genoeg kwamen we uiteindelijk alsnog bij het feesthostel uit, wat dan wel weer een zeer geschikte plek bleek voor vloeibaar dessert.  

De volgende dag had ik toegewijd aan het zelf proberen te fixen van Dragan op de binnenplaats van het hostel, omringd door mentale ondersteuning van mijn (licht brakke) kamergenoten. Het luchtfilter was schoon, de bougies in orde en alle contactpunten rondom de bobines waren roestvrij. Dat is wel ongeveer tot hoe ver mijn kennis gaat en hiermee was het probleem van vermogensverlies tussen de 5 en 6 duizend rpm niet opgelost, dus ik moest met hangende pootjes alsnog naar de motorgarage.

De volgende dag ben ik bij vier verschillende garages geweest en kreeg ik vier totaal verschillende verklaringen voor het probleem. Conclusie is daarmee vooral dat het niet een voor de hand liggende complicatie betreft. Eén garage nam echt de tijd om te helpen en samen was onze meest waarschijnlijke inschatting dat ik te maken heb met een vacuüm probleem, mogelijk veroorzaakt door een disfunctioneel diafragma in het brandstofkraantje. Helemaal zeker wisten we het echter niet, maar dat maakte in de praktijk ook niet zoveel uit want de levertijd van nieuwe onderdelen zou zeker een maand zijn.

Hij heeft me een trucje geleerd om, als de pleuris echt uitbreekt, alsnog brandstof van de tank naar de carburateurs te krijgen door het diafragma volledig te verwijderen. Dat is niet bepaald de Honda-approved manier van het probleem oplossen, maar voor mij was het genoeg om te besluiten op deze voet verder te gaan. Als het erger wordt kan ik altijd nog proberen de relevante onderdelen vooruit te bestellen naar Centraal-Azië. Aangezien ik nu toch in een garage zat wilde ik ook wel even een oliebeurtje en wat ander onderhoud uitvoeren. De vriendelijke eigenaar had geen tijd meer om dat te regelen, maar voor een schappelijke prijs mocht ik het zelf doen met zijn gereedschap.

Die avond liep ik door de stad en besloot ik om even bij een filmhuis naar binnen te gaan om een praatje te maken. Een uitstekender beslissing. Binnen trof ik een excentriek Australisch stel dat recentelijk naar Tbilisi was verhuisd om hier dit filmhuis te openen. Ze hadden d’r een prachtplekje van gemaakt, inclusief een buitenlucht scherm op het dak. Daar draaiden ze die avond Yesterday, Today and Tomorrow, een Italiaanse klassieker uit 1963 met Sophia Loren. Moet je een keer gezien hebben.

Na de film vertelden ze dat ze de volgende dag hun openingsfeest hadden. Aangezien wat Dragan betreft al wel zo ver was gekomen als ik kon, had ik alle tijd en bood ik aan ze te helpen bij het feest. Dat aanbod werd goed ontvangen en zodoende stond ik, in ruil voor eten en bier, de volgende dag drankjes te serveren op het dak van een filmhuis in Tbilisi. Best fijn voelde dat, om even onder dezelfde mensen te blijven en me daar ook nuttig voor te kunnen maken. Hoor ik daar nou een argument tegen oneindig onderweg zijn…?

Het was vooral een expat feestje wegens de vele contacten die het Australische stel ondertussen hadden gemaakt in dat wereldje, maar het was daarmee niet minder gezellig. Eén van mijn kamergenoten, een Australische backpacker, kwam langs en met een internationaal groepje uit Duitsland, Italië, Rusland, Georgië, Australië en Nederland hebben we de avond doorgebracht.

Tbilisi is ook een erg fraaie stad, trouwens.