Biosecurity nemen ze, terecht, nogal serieus in NZ. Ik had dus netjes mijn outdoor spullen van tevoren al online gedeclareerd en thuis schoongemaakt. Mij gaat het niet gebeuren dat ik daarmee in de problemen kom, ben tenslotte zelf bioloog. Bij aankomst bleek dit toch wat minder soepel te gaan dan gehoopt: een motorpak telt kennelijk ook als outdoor gear. Kut, dat had ik niet gedeclareerd… Mijn hart bonsde in mijn keel, ik wist namelijk niet precies wat nu de procedure zou zijn, maar één ding weet ik wel: bij de NZ border security ben je nog niet jarig als er iets niet klopt. Ik had iets gelezen over een 400 NZD boete, dus in mijn hoofd ging het budget voor een motor al omlaag. Echter bleek er al gauw goed nieuws te zijn, de border guard was namelijk ook motorrijder! In plaats van een boete kwamen er dus aanraders voor routes. En of ik nog tips had voor wegen in Europa?

De smaak zat er meteen goed in. Bij aankomst in het hostel besloot ik direct door te pakken en de eigenaar van een motor die ik al een tijdje op het oog had een belletje te geven, ik had nu immers een NZ simkaart tot m’n beschikking. Een ontzettend aardige gast, voor ik het wist hadden we een afspraak staan voor de volgende dag. Enig nadeeltje: hij woonde ergens in een dorpje in de bergen waar je niet bepaald makkelijk kan komen. Gelukkig kon ik naar het dichtstbijzijnde stadje komen, slechts 3,5 uur in de bus die 1x per dag gaat, en dan zou hij me met de auto komen ophalen en meenemen de bergen in. Klinkt misschien als een onverstandig plan, maar om mijn opa en oma alvast gerust te stellen is het allemaal goed gekomen. Zo geschiedde, om 5.30 stond de wekker en stond ik direct naast mijn bed. Ik denk dat de jetlag in mijn voordeel werkte, naast natuurlijk het feit dat het vooruitzicht van een potentiële motor kopen altijd helpt met het wakker worden. Overigens ging op datzelfde moment één van mijn kamergenoten net naar bed, leuk om een keer aan de andere kant te staan. Vroeg aangekomen bij de bus heb ik eerst een tijdje staan lullen met de chauffeur. Je raadt het al: de beste man is ook motorrijder. Mocht je ooit een gesprek met me hebben gehad in de afgelopen vijf jaar heb je dit vaker gehoord, maar wat is motorrijden toch een fantastische sociale ijsbreker. Zelfs als je nog geen kilometer gereden hebt.

Een paar uur laten schudde ik de hand van Larry. Het was een kleine en vrij fragiele vent, dus ik hoefde me in ieder geval geen zorgen te maken dat dit zou eindigen in een Taken situatie. In zijn auto zaten echter twee gigantische honden op mij te wachten. Schatjes waren het, maar zoals je waarschijnlijk al weet heb ik het niet zo op honden. Er zat echter niks anders op, dus met wat doorzettingsvermogen nam ik plaats aan de linkerkant van de auto. Met mijn handen op mijn schoot, het vermoedelijk ooit blauwe interieur van de auto was namelijk bedekt met een dikke bruine laag vluchtig hondafscheidsel. Al pratend werd mijn nek bestoken met hondentongen, wat ik kon accepteren tot het moment dat eentje besloot enthousiast zijn tong in mijn mond te steken precies toen ik wat wilde zeggen. Lekker is dat. Toen vond ik het ook wel mooi geweest en heb ik de honden vriendelijk toch dringend verzocht op de achterbank te blijven, wat tot mijn verbazing werkte. Hmm, dit soort honden kan ik dan wel weer mee leven. Ondertussen was ik verder aan de praat geraakt met Larry en kon ik gaandeweg een inschatting beginnen te maken van hem en zijn vermoedelijke houding ten opzichte van de motor. Bij het kopen van een tweedehands motor kan je immers natuurlijk nooit in het blok zelf kijken, dus naast het checken van de basics is je beste gok uiteindelijk gebaseerd op de persoon tegenover je. Is diegene er zuinig op geweest of is de motor juist afgeragd? Heeft hij het onderhoud netjes gedaan/laten doen?

Het was in ieder geval duidelijk dat hij wist waar hij het over had qua motoren. Voor de rest was het sowieso een interessante kerel. Larry is oorspronkelijk Iers en heeft overal in de wereld weer andere ruige baantjes gehad om uiteindelijk in een gemeenschap in de bergen van NZ te eindigen. Nog voordat de motor uit de schuur was zaten we een heel tijdje rond het vuur koffie te drinken en te praten, hoewel gezegd moet worden dat het vooral hij was die het praten deed. Z’n geliefde was namelijk net bij hem weggegaan (ze bleek toch op vrouwen te vallen) en hij had het geld nodig voor een aankomende hernia operatie na al die jaren zware lichamelijke arbeid. Potverdorie, daar voel je je dan toch rot over, maar cru als het klinkt is het wel een goed teken voor de motor. Immers is het niet zo dat hij er van af wilde, bijvoorbeeld omdat er stiekem wat mis is met dat ding. Nee, het was met evidente pijn in zijn hart dat Larry deze motor aan mij verkocht. Verder leek het er op dat het onderhoud waarschijnlijk wel goed zat, zijn golfplaten schuurtje was duidelijk de plek waar hij het liefste zijn gepensioneerde tijd doorbracht. Overigens fungeerde datzelfde schuurtje ook direct als wietplantage, want het zal ook weer eens niet.

Daar kwam eindelijk de motor tevoorschijn. Ik was van tevoren al een beetje verliefd geraakt, dus het was zaak om de boel niet met een roze bril te bekijken. Dat is knap lastig, zeker als er tijdsdruk op zit en je gewoon zo snel mogelijk wil gaan rijden. En dan heb je ook nog eens uren gereisd om te komen. Gelukkig zag de motor er goed uit, startte goed en een proefritje later bleek hij de versnelling prima door te lopen. De banden die er om zaten waren hetzelfde model als degene die ik zelf koop, niet goedkoop maar wel de beste. Daar is dus in ieder geval niet op beknibbeld. Hetzelfde gold voor de remmen, de blokjes waren spiksplinter nieuw. Maargoed, geen roze bril hadden we afgesproken. Stationair draaiend zat er wel wat lichte fluctuatie in het toerental en de ketting kwam wel heel makkelijk los van het achtertandwiel. Dat eerste probleem is waarschijnlijk op te lossen door het synchroniseren van de gaskleppen, maar daar heb ik nu het gereedschap niet voor. Wie weet vind ik mezelf nog een keer met een dag de tijd in de schuur van een medemotorrijder deze reis, maar anders is het ook geen halszaak. De ketting daarentegen is een groter potentieel probleem. Als die knapt ben je de sigaar, in het gunstige geval sta je stil en in het ergste geval slingert ie om je been met als gevolg aan spontane ongevraagd amputatie. Hmm, dat moeten we even goed in de gaten houden. Hoe dan ook maakte het eigenlijk allemaal niet meer uit: mijn hart was verkocht zodra de eerste kilometers aan Nieuw-Zeelands asfalt onder me doorgeschoten

Na wat belletjes en een tripje naar het postkantoor was het eigenlijk allemaal zo geregeld. Binnen 24 uur na aankomst stond er een motor op mijn naam! En wat voor eentje, een 919cc Japanse viercilinder, precies zoals ik ze graag zie: krachtig en snel maar oerbetrouwbaar. En dan ook nog eens in de snelste kleur: rood. In het licht van de foto lijkt hij wel een beetje oranje, past dus perfect bij m’n baard. De laatste schroefjes van dit exemplaar zijn in 2005 aangedraaid, dus hulp in de vorm van ABS of traction control hoef ik niet te verwachten. Oppassen dus, zeker gezien de wegen verraderlijk slecht kunnen zijn volgens de douanemeneer. De motor heeft ook geen brandstofmeter, dus het wordt zaak om een dusdanige band op te bouwen zodat ik precies aanvoel wanneer ie dorst heeft. Mijn voergevoel zegt dat dat gaat lukken. Sterker nog, tijdens de bijna 3 uur durende rit terug naar Christchurch, overigens over een doodzaaie rechte weg, komt de gedachte nu al bij me op dat ik het zomaar net zo lastig zou kunnen gaan vinden als Larry om hem straks weer te verkopen.

Om zijn verhaal nog enigszins goed af te sluiten: toen ik op het punt stond te vertrekken vertelde hij me dat hij erg blij was dat ik degene was die de motor van hem kocht. Zijn grootste angst was namelijk dat er iemand mee aan de haal zou gaan die geen liefde voor dat ding kon voelen. Volgens mij was duidelijk dat dat nu goed zat.