Het rijden begon zo rond 9 uur, vrij laat voor mijn doen. Het feit dat ik dat zeg zal sommige van mijn lezers enigszins verbazen, maar kennelijk is een reis door NZ soms alles wat je nodig hebt om een ochtendmens te worden. De thermostaat tikte zo’n 2 graden aan toen ik besloot dat het tijd was om te vertrekken. Zeer begrijpelijk had Larry – ik heb de motor maar Larry genoemd ter ere van de vorige eigenaar – even wat overtuigingskracht nodig om wakker te worden. Wonderlijk genoeg bleek mijn injectie motor ook een choke te hebben? Ik vermoed dat eigenlijk alleen het stationaire toerental tijdelijk verhoogd wordt, maar hoe dan ook werkte het en konden we op pad. Het eerste deel van de reis bestond uit een bergpas waar omhoog gaan in de koude zon een feestje was van prachtige zwevende bochten. Naar beneden was daarentegen een heel ander verhaal: die kant van de berg staat in de winter kennelijk permanent in de schaduw en sommige (haardspeld)bochten waren daardoor bedekt met van dat gezellige spekgladde zwarte ijs. Met een ravijn naast de weg kan je je voorstellen dat dat een tamelijk zenuwslopende exercitie was. Larry, de bagage en ik komen samen toch richting de 300 kg, wat dan opeens heel wat wordt om op twee wielen overeind te houden. Keren zat er op dat punt ook niet meer in, dus met beide voeten op de grond gleden we als een soort menselijke sneeuwscooter de berg af. Met een combinatie van geduld en geluk ben ik uiteindelijk heelhuids naar beneden gekomen; de sleutelhanger die ik op Schiphol van mijn ouders heb gekregen heeft duidelijk z’n werk gedaan.

We waren echter nog niet klaar voor vandaag. Ik had gelezen dat er ergens in de buurt wat bijzondere rotsformaties in de kliffen te zien waren, dus dat was mijn volgende stop. Naarmate ik dichterbij kwam begon de weg echter langzaam maar zeker van asfalt naar steentjes naar modder en uiteindelijk naar zand te transformeren. Wederom wordt grip op twee wielen dan een lastig verhaal. In totaal was het zo’n 20 km onverhard, waar ik al trekkend volgens mij bijna twee uur lang overheen heb gehobbeld. Halverwege vond Larry het welletjes geweest en gaf ie aan oververhit te zijn. Dat dat met deze temperaturen mogelijk is verbaasde me, maar ik vermoed zomaar dat de koppelingsplaten heel wat hitte kwijt moesten. Na wat rust kachelde we niettemin langzaam maar zelfverzekerd door, Larry laat zich duidelijk niet zomaar kisten! De rotsformaties bleken (gelukkig) prachtig, tot mijn verbazing kon je er ook zo op eigen houtje tussendoor wandelen.

Ondertussen ben ik aangekomen in Wānaka, wat ik voor Nieuw-Zeelandse steden helemaal niet onaangenaam vind. Het helpt natuurlijk ook dat ik nu wat lager zit en dus niet direct doodvries als ik de deur open doe. Er was mij al verteld dat het een soort kleinere en schattigere versie is van het veel massalere Queenstown. Inderdaad, het stadje zelf stelt niks voor maar de omgeving barst van de avontuurlijke mogelijkheden als waterval abseilen, raften en ziplinen. Of de temperaturen en mijn financiën iets dergelijks nog toelaten gaan we even aankijken. Doordat het stadje aan een meer ligt dat is omgeven door de bergen voelt het een beetje alsof ik in de Italiaanse Alpen sta, maar dan met slechter eter. Niet onlogisch, want ik kook zelf.

De grootste verassing van de dag kwam vlak na aankomst ’s avonds toen er uit het niets allemaal wonderlijke kleuren in de nachtelijke hemel tevoorschijn kwamen. Het bleek de Aurora Australis, oftewel het Zuiderlicht! Eerlijk gezegd had ik er helemaal nooit bij stilgestaan dat dit logischerwijs ook bestaat in het zuidelijke deel van de wereld. Ik had me altijd al wel voorgenomen dat ik de Aurora ooit zou zien, maar dat dat op deze reis zou gebeuren had ik nooit verwacht. Het was zo ongelofelijk bijzonder om die stralen van kleurrijk licht door de atmosfeer te zien dansen. Ik kan me ook heel goed voorstellen dat een 13^de -eeuwse plattelander dit ziet en als enige conclusie kan stellen dat God zeker weten bestaat. Samen met drie anderen uit het hostel hebben we uren staan kijken en zijn we zelfs nog naar een bergtop gereden, hoewel de piek tegen die tijd al wel voorbij was. Een meisje uit de UK bleek astrofysica gestudeerd te hebben en vertelde ons dat we momenteel op het hoogtepunt van de elfjarige cyclus van zonnestormen zitten, dus ik prijs mezelf ontzettend gelukkig dat ik me precies op dit moment in zo’n afgelegen gebied bevind. Overigens las ik dat het zelfs in Nederland goed te zien was? Ik ben heel benieuwd of dat net zo magisch was.

Het lijkt er op dat ik nog wel even in (de buurt van) Wānaka vast ga zitten. Deze keer niet wegens de sneeuw, maar omdat de zadeltassen die ik hier bij het postkantoor had laten bezorgen nog steeds niet geleverd zijn. Die zijn wel cruciaal voor de rest van mijn trip, aangezien ik momenteel noodgedwongen met een zware rugzak op moet rijden. Geloof me: dat is geen pretje. Dan maar even wachten dus, ik maak er wel wat van. Het is ondertussen wat bewolkter maar daarmee ook wat warmer, dus misschien dat ik kamperen nog een poging ga geven. Of anders misschien toch een paar dagen naar Queenstown?