Queenstown is een bijzondere plek. Op eerste gezicht is het Blanes maar dan in de bergen, inclusief stripclubs en ice bars. Als je verder kijkt zijn er tegelijkertijd ook straten vol met Louis Vuitton en Armani winkels, klaarblijkelijk vooral gericht op de rijke Aziatische toerist. En als laatste is het natuurlijk ook nog steeds vol met backpackers. Ik vind dat mengelmoesje nog wel grappig, hoewel het zeker geen afspiegeling is van Nieuw-Zeeland. Eerlijk gezegd is dat sowieso iets dat ik tot zover een beetje mis. Als je financieel beperkt bent tot hostels, en daarmee dus tot de plaatsjes waar hostels zijn, kom je eigenlijk nooit een Nieuw-Zeelander tegen. Vrijwel alle medereizigers en personeel bij de hostels of de cafeetjes zijn toeristen. Als het aan mij ligt vertrek ik dus snel weer uit Queenstown. Dat zou ook een bijzonder verstandig idee zijn, komend weekend is namelijk een Extreme Weather Warning afgeven door voorspelde hevige sneeuwval in de regio. Gaan we weer…

Mijn pakketje met tassen en motoronderdelen zou al dagen geleden geleverd moeten zijn. Ondertussen heb ik de motorzaak, NZ Post en het postkantoor vier keer gebeld, maar niemand die me meer kan vertellen. Ik baal flink van al dat wachten, maar ik zal me er bij neer moeten leggen dat het nou eenmaal niet zo werkt als in Nederland. Het leek er gelukkig op dat het vrijdag eindelijk zou gebeuren, wat maar goed was ook aangezien het daarna nevernooit meer zou lukken om de steile bergpas in de sneeuw over te komen. Om 15.30 kwam eindelijk het verassende belletje: het pakketje lag op me te wachten! Ik sprong direct op de motor, heen en weer was zo’n 2 uur en driekwartier rijden en om 17.30 is het pikkedonker. Met haast rijden is het domste wat je kan doen op de motor, dus ik had mijn tent achterop gegooid en geaccepteerd dat ik eventueel een koud nachtje langs de weg zou moeten doorbrengen als het echt te link zou worden in het donker en de sneeuw.

Binnen een uurtje was ik er. Niet omdat ik te hard reed, maar de bergpas, waar je als motorrijder significant veel sneller doorheen gaat dan een auto, was volledig verlaten. Vermoedelijk wegens de sneeuwwaarschuwing die later die nacht in zou gaan. Tevreden liep ik het postkantoor in, waar een dame van laat-middelbare leeftijd achter de toonbank stond. We hadden een aantal minuten lang een vriendelijk praatje, waarin ik vertel dat ik zo blij ben dat mijn tassen voor de motor eindelijk binnen zijn. Als reactie zegt ze: ‘Ik zag al dat je op de motor bent’
‘Klopt, ik vind dat een fantastische manier van een land-‘
‘Aardige mensen dragen dat niet’

Ze onderbreekt me en wijst naar m’n helm. Pardon? Verstond ik dit nou goed? Ze keek me aan met een glazige blik waar ik op één of andere manier uit opmaakte dat ze het meende. Ik bleef een seconde stil, en zei toen iets in de trant van: ‘Dat is een vrij extreem standpunt’

‘Ja’

Deze vrouw kent mij helemaal niet, hoe kan het dat ze dat zegt? Misschien dat ze ooit slechte ervaringen met motorrijders heeft gehad? Maar dan nog, we hebben net een vriendelijk en beleefd gesprek gehad van een paar minuten, dan is een dergelijk stereotiep toch niet simultaan vol te houden?

Terwijl al deze vragen zich in mijn hoofd vormen, realiseer ik mij dat ik het eigenlijk volslagen oninteressant vind wat deze vrouw wel of niet van mij vindt. Ik wens haar dus nog een fijne avond en bedank d’r. Er staan belangrijke zaken op het spel: terugkomen de bergen over voordat de sneeuw valt. Idealiter ook voordat het donker wordt, maar dat laatste bleek er al gauw niet meer in te zitten. De weg omhoog was prachtig, rijdend onder een gloeiende paars-rode hemel lichtte de bergen om mij heen op alsof ze onderdeel zijn van een expressionistisch schilderij. Precies op het moment dat ik de top bereikte verdwenen de laatste zonnestralen van de horizon. In één klap voelt het alsof de temperatuur met 15 graden daalt. Het sneeuwde echter nog niet, dus ik besloot om de serie haardspeldbochten te lijf te gaan. In het donker was dat nog niet makkelijk. Gelukkig heeft Larry (de persoon) ooit mistlampen aangebouwd op Larry (de motor). Zolang ik rechtdoor ging had ik dus aardig licht, maar daar zit nou net het probleem met haardspeldbochten. Gelukkig had ik deze afdaling ondertussen al twee keer gedaan. Bovendien was de maan vrij vol die nacht, dus met een combinatie van intuïtie en de gratie van Artemis ben ik, op een slakkengangetje, veilig beneden gekomen.

Die avond heb ik een inschatting gemaakt voor mijn plan de volgende dag. De sneeuwwaarschuwing gold vanaf een bepaalde hoogte en ik was een heel interessant en vriendelijk geprijsd hotelletje tegengekomen ergens in een afgelegen dorpje, dus mijn plan was om vroeg te vertrekken. Het leek me leuk om ergens heen te gaan dat niet tot de bekende plekjes behoort, en vlug uitgerekend leek mijn route onder de sneeuwhoogte te blijven. Om half 8 stond ik klaar met mijn motorspullen om gebruik te maken van het eerste licht, maar vreemd genoeg bleef het donker. Al gauw bleek waarom: zonder waarschuwing begon de regen naar beneden te storten. Kennelijk was de omslag dus al begonnen, maar geen probleem: in Nederland had ik een volledige waterdichte motoroutfit gekocht. Helaas bleek het wel ontzettend erg een probleem te worden.

Mijn laarzen hebben het zo’n halfuur volgehouden. Eerst natte tenen, vervolgens natte voeten en al gauw klotste het water door m’n laarzen. Heel even was ik kwaad, je voelt je toch genaaid als iets verkocht wordt als waterdicht en dat vervolgens totaal niet blijkt te zijn. Op dat punt was het belangrijk om er mee te leven en me er niet constant van binnen tegen te verzetten. Dat probeer ik, zoals je misschien merkt, als filosofie aan te houden voor deze hele reis. Het wordt alleen knap lastig als je ondertussen 100 km/h aan het rijden bent met buitentemperaturen niet ver boven het vriespunt. Eerlijk gezegd is dat gewoon niet te doen, ik kan bijna niet in woorden uitdrukken hoe ongelofelijk koud en pijnlijk mijn voeten waren. Niet veel later begaven mijn handschoenen het, gevolgd voor mijn overjas. Toen kwam de echte klapper: het begon zwaar te sneeuwen. Of ik heb een gruwelijk misrekening gemaakt, of het sneeuwfront is sterker geworden, maar hoe dan ook had ik nog zo’n driekwartier te rijden.

Als het in Nederland sneeuwt kijk ik wel lekker uit om op de motor te stappen, maar nu had ik geen keuze. Ik had het alleen dus nog nooit eerder gedaan, maar an sich leek het redelijk mee te vallen. Gevoelsmatig hadden m’n banden op de verse sneeuw meer grip dan op het ijs waar ik eerder overheen heb gereden. Het grootste probleem presenteerde zich echter in een totaal gebrek aan zicht. De dikke sneeuwvlokken plakten als verfspatten op mijn vizier, dus alleen door elke 2-3 seconden met mijn handen mijn vizier schoon te maken kon ik nog wat zien. Als een soort mens-aangedreven ruitenwisser moest ik dus, meter voor meter, vooruit zien te komen. Toen ik eindelijk aankwam en afstapte vielen er brokken ijs op de grond. Huh? Ik wierp een vlugge blik in de spiegel en zag tot mijn schrik dat mijn hele lichaam bedekt was geraakt in een dikke laag ijs…

Als je dit zo leest vraag je je misschien af of ik niet ontzettend aan het overleven ben in plaats van genieten op deze motorreis. Dat is eerlijk gezegd regelmatig ook wel een beetje zo, maar tegelijkertijd is dit, denk ik, ook wat motorreizen is. Dit is het verschil met een rondje over de Lekdijk op zondag of een weekendje naar de Ardennen gaan in Augustus. Misschien dat ik mezelf in de zeik aan het nemen ben, maar ik heb in ieder geval het gevoel dat ik écht aan het reizen ben in plaats van simpelweg op een lange vakantie gaan.