Het is weer even geleden sinds mijn laatste verhaal, en daar is een goede reden voor. Binen de span van een kleine week heb ik zoveel mensen kunnen ontmoeten en ervaringen op kunnen doen dat het niet bij te houden valt, maar bij deze doen we toch een poging. In Dunedin heb ik vier nachten doorgebracht bij de zus van iemand met wie mijn ouders, en ikzelf ondertussen ook, bevriend zijn. Volgens mij heb ik die zus en haar partner ooit wel eens gezien bij een bezoek aan Nederland zo’n 10-15 jaar geleden, maar het is denk ik veilig om te zeggen dat zij amper een idee hadden van wie ik was toen ze mij onderdak aanboden. Echter kenden ze mijn ouders tot op redelijke hoogte en kennelijk is dat dan gewoon genoeg. Andersom zou ik, denk ik, hetzelfde doen, maar ik blijf het nog steeds iets heel bijzonders vinden. Het waren ook werkelijk waar fantastische mensen. Meteen was ik welkom en hoorde ik erbij. Interessant daarbij is nog het feit dat wij qua opvattingen vrijwel lijnrecht tegenover elkaar stonden, maar dat dat voor een mens-tot-mens connectie helemaal niet uit hoeft te maken. Ondanks dat zij het zelf ook druk hadden hebben ze mij van alles in Dunedin laten zien en hebben we elke avond samen gedineerd, ik vond het fantastisch en voel me al met al ontzettend dankbaar.

Aangezien ik aan het einde van mijn vorige verhaal het Nieuw-Zeelandse asfalt van dichterbij had geïnspecteerd (mooi structuurtje, wel een beetje glad) was mijn missie in Dunedin om een nieuwe koppelingshendel te regelen. Met vier motorzaken, inclusief een Honda dealer, moest dat toch wel lukken. Deze kermis bleek helaas wat frisjes. Ondanks de sympathie en behulpzaamheid, sommigen boden me een lift aan en anderen gingen voor me rondbellen, was er geen enkele auto- of motorzaak die me verder kon helpen. Gelukkig was er een motorzaak op het Noordeiland die er nog wel eentje had liggen en die met express delivery de volgende dag bezorgd zou zijn. Tegen beter weten heb ik het er toen toch maar op gewaagd, de kerel die ik aan de telefoon had klonk namelijk ontzettend overtuigd van z’n zaak.

Je raadt het al: na drie dagen nog geen hendeltje. Verdomme, veel langer kon ik niet wachten. Het weer is van koud en zonnig naar koud, bewolkt en nat gegaan, wat ook niet meer lijkt te gaan veranderen. Eigenlijk is de tijd dus aangebroken om noordwaarts te trekken, maar voordat ik dat kan doen waren er nog een aantal andere plaatsen in het diepe zuiden waar ik heen wilde. Ik heb toen nog één dagje in Dunedin gewacht, waar ik als wederdienst mijn hulp heb kunnen aanbieden met heggen snoeien en een motorrijles geven. Dat laatste gebeurde op mijn motor en was dus vanzelfsprekend een kwestie van mijn hart vasthouden, maar als we iets geleerd hebben tot zover is het vertrouwen op een goede afloop. De laatste avond zijn we op bezoek geweest bij haar ouders, wat bijzonder was gegeven het feit dat mijn ouders zo’n dertig jaar geleden heel wat maanden op hun boerderij hebben gewerkt. Dat betekende dus veel verhalen uitwisselen, inclusief een paar over mijn ouders die mij nieuw waren. Altijd leuk!

Na de volgende ochtend samen een slokje Hollandse Jenever te hebben gedronken, ik had namelijk een fles laten bezorgen uit de andere kant van het land als cadeautje die toen pas aankwam, was het uiteindelijk tijd om vertrekken. Dat vond ik oprecht jammer, maar ik heb er alle vertrouwen in dat we elkaar gauw genoeg weer zullen zien. Het hendelprobleem had ik ondertussen opgelost met wat ductape en secondelijm. Na een paar uur rijden kreeg ik echter een belletje: het hendeltje was toch nog aangekomen! Gelukkig had ik eerst nog een rondje gedaan over het nabijgelegen schiereiland en was dus nog redelijk in de buurt. Halsoverkop ben ik omgekeerd om hem op te halen. De consequentie was dat ik die dag ook een tijdje in het donker en dus in de kou zou moeten rijden, maar dan is Larry tenminste eindelijk weer compleet en dat voelt goed. Immers houdt hij mij veilig als we met hoge snelheden bergen beklimmen, dus het is logisch dat mij eenzelfde verantwoordelijkheid toekomt de andere kant op.

De volgende bestemming was Tapanui, het dorpje waar de familie waar ik ondertussen bij aan het integreren ben vandaan komt, en waar mijn ouders destijds ook op de boerderij woonden. Hier zou ik verblijven bij een neefje die een paar jaar ouder is dan ik. Er was alleen één probleem, hij zou namelijk nog niet thuis zijn op het moment dat ik aankwam. Of tenminste, probleem? De oplossing was even simpel als bijzonder: de deuren zijn nooit op slot en ik was welkom om alvast van zijn huis gebruik te maken. Bedenk weer even dat deze jongen en ik elkaar nog nooit van ons leven hadden gezien op dit punt. Ik denk dat ik het getroffen heb met een combinatie van Nieuw-Zeelandse gastvrijheid en vertrouwen samen met een algeheel verwelkomende familie.

De volgende dag ben ik op pad geweest samen, en het kan zijn dat ik me hier vergis, een neef van een generatie ouder. Ik was namelijk erg benieuwd geraakt naar de boerderij en de omgeving waar mijn ouders destijds waren en waar ik dus alle verhalen over heb gehoord. Toen ik hem ontmoette was de eerste vraag wat er gebeurd was met mijn val van de motor, kennelijk heeft dat verhaal zich ook meteen als een lopend vuurtje mee verspreid. De boerderij in kwestie is ondertussen verkocht, maar iemand kon nog wel iemand bellen en zodoende waren we met z’n tweeën op pad over het voormalige terrein. Bijzonder om op die manier enigszins in de voetsporen van je ouders te treden. Zij zullen ongeveer even oud zijn geweest als ik nu. Dat weet ik overigens niet helemaal zeker, maar ze zullen dit ongetwijfeld in de reacties onder dit bericht kunnen bevestigen. Na een tour over het uitgestrekte boerderijgebied heb ik een rondleiding gekregen in hun plantenkwekerij, wat ik oprecht razend interessant vond. Als microbieel ecoloog zijnde kon ik verassend meepraten over de nieuwe bewegingen in kweken op aan natuurlijkere manier en heb ik zowaar ook wat suggesties kunnen doen wat betreft interessante technieken.

Na een gezamenlijke lunch samen met zijn vrouw ben ik in m’n eentje op pad gegaan in het laaggebergte waar het dorp aan grenst. Daar sta je ineens in een oeroud tropische bos! Bedenkend dat je in Europa naar oost-Polen moet om een oerbos tegen te komen was ik tamelijk omvergeblazen door die vondst. Ondanks dat het spekglad was heb ik me daar heel wat uurtjes ontzettend vermaakt. In de avond kreeg ik een belletje en werd ik wederom uitgenodigd om thuis te komen eten, voor de gelegenheid met een winterse barbecue. Het blijft speciaal als zoiets gebeurt. Door de avond heen hebben we over vanalles en nogwat gepraat en een diepgaande analyse uitgevoerd over de geschiedenis van Nieuw-Zeeland, gevolgd door het openmaken van nog een fles Jenever die ik als bedankje had meegenomen. Het jammere is dat ik het zelf eigenlijk niet te hachelen vind, maar je moet wat over hebben voor een leuk verhaal bij je cadeau.

Wegens de eerder genoemde weersvooruitzichten ben ik de volgende dag alweer vertrokken. De neef, van mijn leeftijd, waar ik verbleef rijdt ook motor en wilde, ondanks de matige weersvoorspellingen, wel meerijden naar mijn volgende bestemming zo’n vier uur verderop. Het plan was om samen eerst langs de zuidkust te rijden voordat we tussen de bergen door weer noordwaarts zouden sturen richting Te Anau. Hoewel ik dacht dat ik na sneeuw, ijs en heftige regen wel zo’n beetje had meegemaakt wat Nieuw-Zeeland op me zou gooien, kwam er een nieuw weersextreme op ons pad: mateloos harde wind. Het zuiden van NZ staat hier om bekend en de bomen zijn hier vervormd tot een soort surreële neerverbogen vergroeiingen. Hoe zuidelijker we kwamen hoe heftiger het werd, tijdens de route langs de kust moest ik, en ik overdrijf niet, met al mijn gewicht tegen de zijwind in leunen om niet omver geblazen te worden. Mijn reisgenoot rijdt hier regelmatig en vertelde tijdens een stop, al schreeuwend, dat hij dit ook nog nooit meegemaakt had. We werden letterlijk van de ene kant van de rijstrook naar de andere geduwd en zaten allebei volledig opgevouwen op onze motoren om maar zo min mogelijk wind te vangen. Ik heb met zwaar onweer over de Afsluitdijk gereden, maar dit was van ander niveau en ik dacht echt dat ik elk moment neergehaald zou kunnen worden. Bizar als het was, was het tegelijkertijd gek genoeg ook ontzettend gaaf. Wat voel je je dan toch levend op zo’n moment. Na zo’n driekwartier vechten met de wind kregen onze lichamen wat rust en konden we verder rijden in noordelijke richting, wederom over fantastische Nieuw-Zeelandse wegen. Dat was ook het moment dat ik me realiseerde dat ik het best wel prettig vond om tijdens deze eenpersoonsmotortocht ook eventjes samen met iemand te rijden. Ondanks dat ik er ontzettend van kan genieten om zonder een enkele vorm van gebondenheid op de weg te zijn, zit er toch ook iets fijns in dat er iemand hetzelfde ziet als jij en door dezelfde ervaring gaat. Ik weet zeker dat die hele episode in de wind in mijn eentje een stuk miserabeler zou zijn geweest, ondanks dat we nu, zoals inherent aan het motorrijden, het grootste deel van de tijd geen woord hebben gewisseld.

Na samen uit eten te zijn gegaan moesten onze wegen weer splitsen: hij had andere verantwoordelijkheden en ik heb nog meer plannen gekregen die ik wil uitvoeren voordat ik definitief het noorden opzoek. Met de belofte dat we ooit samen door Nederland zouden rijden werden de waarderingen uitgesproken en zat dit deel van de reis er op.