De laatste bergpassen zijn gemaakt, mijn noordwaartse tocht via de West Coast is begonnen. Terugkijkend is het interessant om te zien hoe anders ik Queenstown de tweede keer heb ervaren in vergelijking met de eerste keer. Een grote factor is dat ik deze keer aansluiting had met leuke mensen, we hebben samen een pubquiz gespeeld in het hostel. Met het Stockholm Syndroom van het bungy jumpen erbij heb ik nu toch een veel positiever gevoel overgehouden aan de stad.

Onderweg had ik een stop gemaakt in het National Transport and Toy Museum. Bij gebrek aan kastelen en forten moet ik elke kans op het aanschouwen van ouwe zooi met beide handen aanpakken. Het was echter niet het kleine schuurtje dat ik verwacht had, in totaal staan daar 650 voertuigen en 25 vliegtuigen in grote hangars, kennelijk ooit eigendom geweest van één kerel. Hoe dat kan begrijp ik ook niet, en inderdaad staat een groot deel van de klassiekers buiten te verrotten. Zonde, maar daardoor gaf het het geheel wel een wat ruwer sfeertje. Helaas wel weinig aandacht voor motorfietsen. Vervolgens bracht de laatste bergpas me onder het genot van een gruwelijk grit-bedekt wegdek, zoals ik ondertussen gewend ben, naar een tropische regenwoud op zeeniveau. Het was weer een zenuwslopende maar tegelijkertijd ontzagwekkend prachtige afdaling. Misschien dat je je juist wel meer bewondering krijgt voor zo’n plek als je er wat meer op het spel staat?

Eindelijk beneden lijkt het hier inderdaad ook wel wat warmer te zijn, maar überhaupt is het alsof ik opeens in een andere wereld beland ben. Veel had ik er de eerste dag nog niet van gezien want ik had een accommodatie geboekt in het eerste de beste gehucht na de afdaling om mezelf wat speling te geven. Een ontzettend fout motel, maar gelukkig kon de avond nog opgefleurd worden met een bezoekje aan het lokale, nog oneindig foutere, kroegje. Een soort muffe gymzaal omgebouwd tot café, gevuld met uitsluitend middelbare mannen die het strenge verbod op sfeer naleefden onder het genot van net niet leuke countrymuziek. Ik wilde het echte Nieuw-Zeeland, ik krijg het echte Nieuw-Zeeland.

Een nachtje later bleek het beloofde land van beter weer en hogere temperaturen nog een beetje uit te blijven, het was eerlijk gezegd ijskoud. Een nadeel van de tropische omgeving is dat alles ook klamvochtig is, dus ondanks dat het niet regende was de weg alsnog kletsnat. Het asfalt is ook helemaal kaalgesleten, dus echt doorrijden zit er niet in. Geeft niet, doen we gewoon het tempo omlaag en spelen we Janis Joplin door de oortjes. We komen er wel.

De weg zelf is adembenemend. Het is één lange weg die me, met wat zelfgekozen omwegen, uiteindelijk tot de pont naar het Noordeiland gaat leiden. Het bijzondere is dat je door de tropische begroeiing rijdt terwijl links de oceaan tegen de rotsen slaat en rechts besneeuwde bergtoppen boven alles uitsteken. Ondanks dat deze weg ook de enige weg is langs de West Coast, is er helemaal niemand. Ik gok dat de vele stranden rond deze route toch niet zo populair zijn met 5 graden Celsius. Des te meer ruimte voor mij, de komende 700 kilometer wordt deze weg mijn thuis.

Ondertussen ben ik aangekomen in Franz Josef, een bekend dorpje wegens de nabijgelegen gletsjer. Als ik me niet vergis is dit één van de weinige plekken in de wereld waar een gletsjer zo dicht bij zee komt, en misschien wel de enige waar de voet in een tropisch regenwoud ligt. Daar moet wel bij gezegd worden dat daar rap verandering in komt, de afgelopen decennia is de gletsjer exponentieel gaan smelten. Je kan er tegenwoordig ook niet meer zelf op komen, tenzij je een privévlucht boekt met een helikopter. Daar zit wel iets tragisch ironisch in…

Ik was al optijd in het hostel en ben dus meteen bij aankomst de drie uur durende wandeling gaan maken naar het uitzichtpunt waar je de gletsjer van een afstandje (nog) kan bewonderen. Een mooie wandeling en heel bijzonder om door een regenwoud richting een gletsjer te kunnen lopen. Aangezien dichterbij proberen te komen geen zin heeft, heb ik besloten om morgen mijn tocht weer te vervolgen. In de ochtend wordt het ook nog redelijk goed weer, maar daarna staan er een aantal dagen met zware regen op de planning. Omdat de West Coast zo dicht tussen zee en bergen ligt is dat eigenlijk een beetje het compromis dat je sluit: de temperaturen zijn hoger, maar het regent in hoge frequentie door de wolken die hier op de bergen stukslaan. Ik zit te poppelen om te kamperen, maar het lijkt er op dat dat nog even moet wachten. Gelukkig zijn de hostels niet duur, bijna alles is leeg aangezien aan deze kant van de bergen geen ski-activiteiten zijn. Vandaag werd mij echter ook verteld dat veel hostels in deze regio dichtgaan op 1 juni, dus wat dat gaat betekenen gaan we gauw genoeg achter komen. Mogelijk wordt het toch kamperen, of ik dat nou leuk vind of niet.