De oneindig lege weg, verlaten hostels en de regenachtige, grijze omstandigheden induceren een soort melancholische eenzaamheid in me. Wat ook niet helpt is dat ik volgens mij best wel moe ben. Misschien ook niet gek, de combinatie van constant doorreizen op, tot zover, toch regelmatig gevaarlijke wegen zal ook wel z’n tol eisen. Gisteren zat ik dan ook niet lekker op de motor.  

Ik had een geplande stop in Hokitaka. Een klein kuststadje waar verder niet veel te beleven valt, maar bij binnenkomst sprong er meteen één plek voor me uit: een opvallende Art Deco bioscoop. Het leek me wel wat om daar even een kijkje te nemen, immers is naar de bioscoop gaan ook wat ik vaak thuis doe als ik niet zo lekker in m’n vel zit. Om naar de film te gaan had ik geen tijd voor, maar ik heb wel even een kijkje mogen nemen in de recent gerestaureerde zalen. Ieder z’n ding, maar ik kan daar oprecht van genieten en was meteen in een betere bui.

De reden dat ik in Hokitaka was, had te maken met mijn ouders. Een beetje een terugkomend thema in m’n afgelopen paar verhalen geloof ik. Mijn vader heeft hier ooit een ketting gekocht gemaakt van Pounamu, een type greenstone specifiek voor het Zuideiland van Nieuw-Zeeland dat al centennia lang door de Maori wordt bewerkt in prachtige en betekenisvolle vormen. Bij mijn vertrek op Schiphol heeft mijn vader mij diezelfde ketting gegeven voor tijdens mijn reis, maar nu was mij wat geld overgemaakt om er zelf eentje te kopen. Hokitaka wordt gezien als het centrum van de Pounamu kunst, hoewel het meeste dat je in de toeristenwinkel kan kopen wordt geïmporteerd uit het buitenland. Terwijl ik in de bioscoop zat te lunchen raakte ik aan de praat met wat mede-bezoekers en heb hen om advies gevraagd over waar ik het beste terecht kon. Een oudere dame wist precies bij wie ik moest zijn en verwees me naar een plekje net buiten het centrum. Daar was de werkplaats van, naar het scheen, een echte vakman.

Aangekomen was alleen zijn dochter aanwezig. Een ontzettend vriendelijke vrouw die mij van alles verteld heeft over het moderne leven van een Maori familie en hun relatie tot Pounamu, inclusief de daadwerkelijke betekenissen van de symbolen, die niet altijd even romantisch zijn als de folders je doen geloven. Ik kreeg een spontane rondleiding door de werkplaats, fascinerend om te zien hoe ongelofelijk gedetailleerd je aan de slag moet gaan om met een serie van minuscule bewerkingen uiteindelijk een groter geheel te vormen. Een kwestie van een stabiele hand en creatieve visie. Uiteindelijk was er één ketting die er voor mij uitsprong en die heb ik dan ook gekocht. Ik ben er ontzettend blij mee, zij wist mij zelfs nog te vertellen uit welke rivier het stuk steen waar deze uit was geslepen was gevonden. Ik ben daar ook even naartoe gereden. Eerlijk gezegd had ik geen idee dat Pounamu gewoon aanspoelt aan de oever van de rivier, maar dat verklaart wel waarom de geschiedenis van het gebruik er van zo ver teruggaat in de tijd.

Ondertussen ben ik in een plaatsje genaamd Greymouth. Klinkt niet heel gezellig en dat is het ook niet, maar wederom zal mijn perceptie ook verdraaid zijn door het weemoedige weer. Er is momenteel ook een Severe Weather Alert afgekondigd wegens de tropische storm die aan de gang is. Eigenlijk zou ik vandaag weer op de motor zitten, maar dat leek me toch niet zo’n best plan. Heel even leek dat een probleem te worden aangezien het hostel zou sluiten voor de winter, maar de ontzettend vriendelijke eigenaren houden het hostel nog een nachtje langer open voor me.

Een gedwongen rustdag is zo erg nog niet, zoals ik aan het begin al noemde merk ik dat mijn lichaam erg moe is. Veel meer dan een rondje lopen toen de storm was afgelopen heb ik dus ook niet gedaan. Het stadje lijkt overigens wel een spookstad. Dat zal simpelweg te maken hebben met de tijd van het jaar, maar iets er aan voelt ook gewoon zo leeg. An sich is dat niet gek, de hele West Coast regio heeft een oppervlakte heeft van ongeveer de helft van Nederland, maar er wonen slechts 33 duizend mensen. Wat me echter nog het meeste opvalt is dat het als voormalig goudstadje, zoals je er veel hebt in het Zuideiland, nog best wat fraaie Western-achtige gebouwen heeft, maar die in een totale staat van verval verkeren. Na navraag blijkt dat een combinatie van factoren: een leeglopende regio, nieuwe regulatie voor aardbevingen en conflicten tussen eigenaren en Maori, voor wie het land heilig is. Al met al zet het me tot denken, maar zodra de storm voorbij is en de energie enigszins wedergekeerd, ben ik er ook niet verdrietig over om weer te vertrekken.