Een paar dagen geleden was het eindelijk tijd om iets te gaan doen waar ik al even naar uitkeek: kamperen. Maar eerst wilde ik onderweg een bezoekje wagen aan Tākaka, zoals ik eerder noemde een dorpje waar de hippie spirit nog schijnt te leven. De rit ernaartoe over de bergen was fantastisch, een fenomenale slingerweg die je uiteindelijk naar beneden leidt tot een kleine maar idyllische groene baai. Wanneer mogelijk is de eerste halte in een nieuw plekje meestal het lokaal historisch museum en deze keer was geen uitzondering. Hier viel ook daadwerkelijk een hoop te vertellen: dit is de locatie waar Abel Tasman voor het eerst kwam koekeloeren en Nieuw-Zeeland dus “ontdekte”. Overigens besloot hij ook gauw weer te vertrekken nadat een paar van z’n matrozen een speer in hun nek kregen als welkom. Vervolgens heeft het zo’n 150 jaar geduurd voordat de Europeanen het weer aandurfden. Sindsdien is het plekje gegroeid tot een klein dorpje. Uitnodigend door het vriendelijke klimaat in de baai, maar door de ligging tussen de heuvels kennelijk afgelegen genoeg om vooral aantrekkelijk te zijn voor de vrije geesten onder ons.

Ik liep het vrolijk gekleurde koffiehuis binnen, hoorde On the Road Again van Canned Heat door de speakers en ik zag dat het goed was. Wat er met name uitsprong was de diversiteit van mensen. Het was zeker geen hippie enclave, maar wel een plek met een heel verwelkomende en relaxte sfeer. Ik zag veel verschillende types van jong tot oud, wat an sich al een leuke afwisseling is tot het gemiddelde Nieuw-Zeelandse koffiehuis dat meestal bestaat uit óf backpackers óf uitsluitend lokale ouderen. Ik zou hier zo een hele dag kunnen zitten en kijken naar de harmonie tussen de vele verschillende vormen van zelfexpressie. Naast me zit, gok ik, de meest Franse Fransman die ik ooit denk te hebben gezien. Een strakke snor, een sjaal (het is 17 graden) en een glas rode wijn (het is 12u). Hij kijkt blij, dus wie ben ik om te oordelen. Ik was ondertussen aan de praat geraakt met een kleurrijk uitgedost Canadees meisje, die mij vroeg of ik niet toevallig Iers was. Hartstikke leuk dacht ik, iemand die Engels als eerste taal spreekt ziet mij kennelijk ook aan als native speaker. Bleek echter om m’n oranje baardje te gaan. Tegenover me zit een man de lokale krant te lezen, wat me doet me afvragen wat hier in hemelsnaam aan nieuwswaardige zake gebeuren. “Vandaag weer schapen in de wei en golven in de zee”? Ik ben niet iemand die de zee en het strand romantiseert of daar überhaupt per se heen hoeft, maar als elk kustplaatsje was zoals dit zou ik het beter gaan begrijpen.

We moeten door, het plan was om het Abel Tasman National Park in te gaan om daar op een bijzonder plekje aan de kust te kamperen. Daarvoor moest eerst nog een 20 km lange stijgend en dalende modderweg bedwongen worden. M’n tent opzetten in het donker heb ik een hekel aan, tijd om te gaan dus. Ik was graag langer gebleven. Uiteindelijk ben ik dus trouwens niet onderweg naar de camping van die kerel die ik een paar dagen eerder had gesproken, dat was namelijk wel echt meer een Holiday Park zag ik later. Liever ging ik, zoals mij de avond eerder ook was aangeraden, naar een plekje van de Department of Conservation. Zij hebben best een aantal afgelegen locaties midden in de natuur waar je voor een schappelijke prijs kan staan, hoewel de faciliteiten dan meestal ook wel ophouden bij een gat-in-de-grond wc en een kraan met niet-drinkbaar water. Ik ben ondertussen wildkamperen in Schotland gewend, dus ik vind het allemaal prima. En inderdaad, de locatie was prachtig: praktisch op het strand daar waar het National Park overloopt in de zee. Uiteindelijk was ik alsnog in het donker aangekomen, maar gelukkig had ik binnen een halfuurtje genoeg brandhout verzameld om het een avondje vol te houden. Overigens met dank aan m’n hoofdlamp. Ik moet namelijk even mijn excuses aanbieden aan alle hoofdlampen in de wereld, mijn hele leven heb ik ze voor stom uitgemaakt maar als je ze één gebruikt wil je nooit meer terug. Zonder m’n lampje was het nu een stuk lastiger geworden en had ik ongetwijfeld mijn nek gebroken in de grotten laatst.  

Na mezelf zo’n vijf uur lang ongelofelijk goed vermaakt te hebben door simpelweg naar m’n vuurtje te kijken, was het mattijd. Ik was een tikje nerveus gezien mijn meest recente kampeerervaring een paar weken eerder in de bergen. Dat was, op z’n zachts gezegd, miserabel. Met zo ongeveer alle kleding die ik bij me heb dragend kon ik niet voorkomen dat ik het koud had tot in mijn ziel. Ik dacht dat ik dood zou gaan die nacht, maar ik ben dan ook wel een beetje een aansteller soms. Achteraf gokte ik dat het toen rond het vriespunt zal zijn geweest en nu zou het een graad of 5 worden ’s nachts, dus hopelijk is dat genoeg verschil. Mocht het echt uitlopen op een drama had ik een weekje eerder een trucker ontmoet die vlakbij woonde en mij zijn nummer had gegeven, dus ik zou altijd hem nog een wanhopig belletje kunnen geven. Gelukkig: dat was allemaal niet nodig, ik had het uiteindelijk zelfs veel te warm en heb m’n slaapzak maar weer opengeritst. Ik denk dat het misschien toch nog wel kouder zal zijn geweest die nacht in de bergen dan ik eigenlijk dacht.

Met een kopje koffie uit m’n vertrouwde Moka pot in de hand zat ik ’s ochtends op het strand te ontbijten terwijl de zon boven de heuvels uitkwam. Fantastisch, ik hoop nog veel meer hiervan te kunnen vinden in de tweede maand van mijn trip. Ik heb die dag een beste lawa gemaakt en voor het eerst ook een stukje van één van de Great Walks kunnen lopen. Prachtige bossen, prachtige stranden en prachtige uitzichten. Halverwege heb ik gelunched met een lekker knapperig broodje zand terwijl ik de volledige baai voor mezelf had. Vervolgens nog een nachtje gekampeerd en toen besloten dat het tijd was om aan de reis richting Picton te beginnen, vanaf waar de boot naar het Noordeiland vertrekt. Ik heb lang getwijfeld of ik niet langer wilde blijven hangen, maar aangezien ik nu precies op de helft van mijn reistijd zat merkte ik dat mijn gedachtes al veel uitgingen naar het Noordeiland. Bovendien had ik ook wel erg veel zin gekregen in een douche, maar dat kan niet verassend zijn.