In het hostel in Taupo was ik zowaar niet de enige motorrijder: de lokale afdeling van de Hells Angels had het halve hostel afgehuurd. Normaal kan d’r geen zwaaitje vanaf met dit soort gasten, het zijn tenslotte Harley rijders, maar in dit geval waren het super sympathieke kerels. Met hun eigen ingestudeerde Haka, wat bijzonder vet was om te zien. Wel alsnog des te meer reden om geen ruzie met ze te zoeken.

Voor de rest functioneerde Taupo vooral als uitvalsbasis om zaken te regelen. Even naar de kapper was bijvoorbeeld wel een goed idee. Daarnaast had Larry wat esthetisch onderhoud nodig, de regen is namelijk niet al te vriendelijk geweest en er moest aardig wat roest weggepoetst worden. Daarnaast mist er hier en daar een stukje verf en met het oog op de verkoop over een week of twee (huilen) leek het me goed daar wat aan te doen. Dat viel nog niet mee, je kan je voorstellen dat de originele kleur waar Larry in 2005 mee aangekleed is allang niks meer met de werkelijkheid te maken heeft. Gelukkig was er een zaak die wel een kleurtje voor me kon mixen, ik hoefde er slechts eentje uit de catalogus te matchen met de kleur van de tank. Nadeeltje is dat ik daar veel te kleurenblind voor ben. De Kiwi’s zouden echter de Kiwi’s niet zijn als ze niet tot het gaatje gingen om te helpen, dus met z’n tweeën zijn we er een goed uur mee bezig geweest. Totale kosten: 25 NZD, zo’n 15 Euro.

In de avond raakte ik aan de praat met een groep hoofdzakelijk Amerikaanse studenten. We hebben ons gewaagd aan een uitgebreid potje Monopoly, wat zo’n spel is dat eigenlijk alleen leuk is als je aan het winnen bent. Nou heb ik ook gewonnen dus ik zat daar verder totaal niet mee. Hoe dan ook waren het erg leuke mensen om mee te babbelen en het is zowaar de avond  geworden waarop ik het laatst naar bed ben gegaan van m’n hele reis. Nog steeds een zeer schappelijke 1.00u, maar ik ben dan ook een ochtendmens tegenwoordig. Over een jaartje zijn ze van plan om naar Europa te komen en ik heb ze van harte uitgenodigd om Utrecht te komen bewonderen.

Mijn hoofdactiviteit in Taupo bestond uit het regelen van de Tangariro Crossing. Een bekende wandeling van zo’n 8-9 uur die in de zomer prima te doen is, maar in de winter een ander verhaal is. Zoals ik in mijn vorige post beschreef zijn de omstandigheden op de hoogtes die je haalt tamelijk extreem: zonder ijshouweel en sneeuwijzers hoef je het echt niet te proberen. Wat de meesten dan ook doen is zich bij een gids voegen waar je de spullen van kan huren, maar dat is ongelofelijk duur. Bovendien had ik sommige gidsen en de officiële instanties al gesproken over het weerbericht voor dinsdag en zij bevestigden dat het dan waarschijnlijk, met de juiste spullen en noodvoorzieningen, ook wel zonder gids te doen is. In mijn eentje leek me echter zeer onverstandig, dus samen met het lokale hostel en de wonderen der social media heb ik een groepje samen kunnen stellen en de benodigde spullen plus vervoer tussen start- en eindpunt kunnen regelen. Ik was aardig in m’n nopjes met mezelf.  

Tot vanmorgen. De voorspellingen voor de hoogtes waar we het over hebben zijn ietswat instabieler geworden, dus ik heb een punt achter het plan gezet en m’n verlies genomen door meer dan 300 NZD (!!!) af te tikken voor een gidstocht. Achja, die prijs is vermoed ik nog steeds goedkoper dan de Search & Rescue helikopter.

De rit hiernaartoe was voor het grootste deel kletsnat en voerde door dichte mist, wat jammer was aangezien de beroemde Desert Road op de planning stond. Deze weg loopt door een gebied dat niet daadwerkelijk uit woestijn bestaat, daarvoor valt er zoals ik kon merken te veel neerslag, maar wel volledig bar is door de vele vulkaanuitbarstingen die het gebied in essentie compleet hebben gesteriliseerd. Toen ik één keer aan de andere kant van de bergen kwam zagen de omstandigheden er 180 graden tegenovergesteld uit met een lekker verwarmend zonnetje. Hier heb ik ook voor het eerst de bergen in kwestie kunnen observeren. Poeh, het ziet er zowel fantastisch als afschrikwekkend uit met inderdaad al een hele hoop sneeuw. Morgen om 5u staat de wekker en gaat het feest beginnen, ik ben d’r klaar voor!