Door de sneeuwval waren er al een aantal dagen geen mensen omhoog geweest, dus het was enigszins een verassing wat we zouden aantreffen. Zoals het weerbericht inderdaad hoofdzakelijk voorspelde viel het mee: alle sneeuw was nog vers en voor het klimmen hadden we onze ijzers dus niet eens nodig. De route omhoog voerde ons door een fantastisch vulkaanlandschap. Tot zover heb ik bergen, regenwouden, stranden, woestijnen en meren gezien deze reis, maar actieve vulkanen zijn nieuw. Al stijgend kwam de stoom om ons heen de grond uit en werkten we onze weg omhoog door het zwarte landschap, waar niet geheel toevallig ook Mordor is gefilmd. Het stonk allemaal ontzettend maar ik had het uiterst naar mijn zin.

Hoe hoger we kwamen hoe slechter het zicht werd: de laaghangende wolken waren niet, zoals gehoopt, weggetrokken en daar kwamen we ondertussen middenin. Rond de top treft men normaalgesproken de bekende Emerald Lakes aan, welke prachtige kleuren aannemen door de vulkanische mineralen, maar in ons geval was het lastig om daar veel van te zien. Maar toch, ik vond het fantastisch om in die andere wereld te zijn en het gevoel van overwinning na vijf uur klimmen was onbeschrijfelijk. Bovendien was het rustig op de top in deze omstandigheden, wat meestal niet het geval is. De lunch werd genuttigd aan de rand van een met water gevulde krater, wat voelde als de ultieme beloning voor al het harde werk. Koudste maar lekkerste bammetje pindakaas dat ik ooit heb gegeten. Qua temperatuur zaten we zo rond de zes graden onder het vriespunt met een ijzige wind, maar de outfit die ik in Taupo professioneel samengesteld had bij de kringloop functioneerde, samen met mijn motor waterproofs, prima om me warm houden.

Ondanks dat dit met ruime marge het hoogste is dat ik ben geweest in NZ, moet ik bekennen dat ik alleen al tijdens deze reis meer risicovolle hikes heb gedaan dan vandaag. Had het dus zonder gids gekund? Absoluut. Maargoed, we moeten het maar even zien als een helm dragen op de motor: als het tóch fout gaat is het tamelijk cruciaal om te hebben. Bovendien heb ik nog het één en ander geleerd over dit gebied en over winteralpineren in de bredere zin. Daarnaast hoorde ik later dat het hostelgroepje onderweg enigszins uit elkaar was gevallen in duo’s door verschillende snelheden in het klimmen. Ik vond het nu wel gezellig in een wat grotere groep, wat met acht man precies goed was.

Bij het kiezen van een gids had ik de keuze uit twee bedrijven en ben ik vrij kritisch geweest in het doen van onderzoek. Ik had de indruk dat deze wat kleinschaliger was en wat meer toegespitst was op mensen met al wat ervaring. En inderdaad, onderweg omhoog kwamen we de andere groep tegen die omgekeerd was door de wind en de poging had opgegeven. Blij dat ik daar niet bij zat. Ons groepje had er een lekker tempo in en bestond voor een groot deel uit jonge Engelse artsen. Hoe veilig wil je het hebben? Zij hadden het trouwens sowieso wel goed bekeken vond ik, als vriendengroep reizen ze de wereld over, werken ergens voor een tijdje om geld op te sparen en reizen vervolgens weer verder.

De eindstreep van mijn reis in NZ komt langzamerhand in zicht, maar toch heb ik besloten een deel van mijn plannen te laten varen en nog wat langer te blijven hangen waar ik nu ben. Als ik morgen nog energie heb wil ik graag nog meer lopen in dit landschap. Een groot deel van de highlights op het Noordeiland bestaat immers uit prachtige stranden en bossen en ik heb het vermoeden dat ik daarvan nog genoeg ga zien in Australië. Bovendien kan ik het erg goed vinden met de avontuurlijk-ingestelde mensen in het hostel en dat maakt het simpelweg al een hele prettige plek om te zijn. Ondanks dat vind ik het toch altijd een beetje lastig om die notie van alle plekken willen zien los te laten. Vaak is het tegenargument dat je dan “weer een reden hebt om terug te komen”, maar dat vind ik onzin. De realiteit is dat ik niet snel weer in NZ zal zijn, want als ik ooit weer het geld heb voor zo’n verre trp ga ik niet naar die ene plek waar ik wel al ben geweest. Uiteindelijk maakt dat allemaal echter niet uit: als je terugkijkt op zo’n reis denk je niet aan een lijstje van plaatsen die je hebt afgevinkt, maar aan het gevoel dat je had op zo’n plaats.