Na mijn succesvolle vorige tocht de vulkaan op had ik de smaak te pakken. Het landschap trekt me ontzettend, dus tegen mijn eigen verwachtingen in stond ik de volgende ochtend alweer vroeg op voor een nieuwe hike. Ik zou deze alleen gaan doen, maar ik had ondertussen zoveel vrienden gemaakt dat ik op de trail steeds mensen uit het hostel of van de berg van de vorige dag tegenkwam. Goede vibes en goede mensen, inclusief iemand die ik over een paar dagen nog ga opzoeken.

De wandeling zelf was fenomenaal. Geen bergpieken zoals de dag daarvoor maar een klim naar een hoogvlakte tussen de bergen in. Vanaf hier had je een prachtig zicht over de vulkanen en de meren die de oude kraters hebben opgevuld. In tegenstelling tot het bewolkte weer van eerder was het nu ook een stralende dag geworden en het maakte het één groot spectaculair geheel. Mijn eerste plan was een korte wandeling van een uur of twee, maar uiteindelijk heb ik er nog een ruime vijf uur uitgehaald. Wat ben ik blij dat ik langer ben gebleven zeg.

Toch, op een gegeven moment werd het tijd om te gaan want zo lang heb ik niet meer. Ik wilde graag de Forgotten World Highway rijden, welke bekendstaat om het ruige terrein en het totale gebrek aan mensen onderweg. Dat laatste klopte, in de drie uur die ik er over deed om naar de andere kant te komen, wat precies kon zonder extra brandstof, heb ik misschien vijf andere auto’s gezien. Wel veel koeien trouwens. Toch zou ik het eerder omschrijven als de Vergeten Onderhoud Weg, want damn het was een uitdaging soms. Een groot deel was in slechte staat en/of onverhard, inclusief een eveneens onverlichte tunnel, maar het grootste probleem was dat ik tot twee keer toe uit een bocht zo een aardverschuiving in reed. Dat ik de glimmende kant boven heb gehouden verbaast me eerlijk gezegd. Aan het einde, niet ver van geplande overnachting in New Plymouth, maakte ik een stop om even de boel te controleren. Niet geheel onverwacht was dit het laatste loodje voor mijn ketting: hij hing zo slap dat afstellen niet meer ging.

Vorige dealers hadden niet het juiste gereedschap, maar er was mij al eerder gewezen op een grote zaak in New Plymouth die wel over het gereedschap zou beschikken. Zodoende kwam ik dus met mijn verhaal bij de balie en werd ik doorverwezen naar de heren beneden in de werkplaats. Een kerel kwam vragen waar ik voor kwam en meteen kreeg ik een beetje een rare vibe bij deze gast. Eigenlijk op dezelfde manier zoals het bijna altijd gaat in Nederland met motordealers, je weet het meteen als je er eentje te pakken hebt: kortaf, een beetje neerbuigend en vooral weinig behulpzaam. Eén van de redenen dat ik thuis altijd het liefste zelf mijn onderhoud doe, maar dat ging nu logischerwijs niet lukken zonder gereedschap. Ondanks dat een aantal monteurs mij eerder hadden verteld dat het inkorten van de ketting een prima optie was zolang alles voor de rest in orde was, vond deze gast het allemaal maar lastig en had er weinig vertrouwen in. Ik had sterk de indruk dat ze me gewoon een nieuwe kettingset wilde verkopen. Nog terwijl we stonden te praten, en ik dus expliciet toestemming had gegeven voor de ingreep, stond Larry op de bank. Het liep dus op z’n zachts gezegd een tikje vreemd. Maargoed, deze gasten hadden kennelijk het juiste gereedschap en ze wilden het na enige overtuiging wel voor me proberen, dus ik zou wel even kijken hoe het uit zou pakken.

Jahoor, nog geen 10 minuten later liep die kerel weer naar buiten:
“Gaat niet lukken. We hebben niet de juiste verbindingsschakel in huis.”

Fijn dat dat verteld werd toen de ketting al gebroken was en de enige optie dus was om er een nieuwe om te leggen.

“Prima, zoek ik zelf wel een nieuwe verbindingsschakel” zei ik.
“Gaat je niet lukken”

Je begrijpt, nu zou het gaan lukken ook. Ondertussen was het al bijna 17u, dus ik heb snel mijn tas met kleding van de motor gehaald en ben nog gauw langs twee andere motorzaken gegaan. Helaas, geen geluk. Nieuw-Zeeland is vooral een land van kleine off-road motoren voor op de boerderij en mijn motor, en daarmee dus ook de ketting, is vrij krachtig, wat over het algemeen niet op voorraad is. De volgende ochtend ben ik naar de andere motorzaken te gaan waar ik de avond daarvoor al te laat voor was. Ondertussen was ik mijn veel te zware tas aan meeslepen terwijl ik al mijn motorspullen aanhad. Het was eerlijk gezegd niet te doen allemaal en ik kwam dan ook langzaamaan in de verleiding om m’n verlies te nemen en (flink) af te tikken. Maar nee, bij de allerlaatste zaak trof ik het met een super behulpzame jongen achter de balie. Hij begreep het helemaal maar had helaas niks op voorraad voor me. Geen probleem, dan slopen we gewoon even de verbindingsschakel uit een ketting die hij nog had liggen! Zo gezegd zo gedaan, met een stuk ketting in m’n zak kon ik weer terug naar de zaak waar Larry stond.

“Hij past niet, zoek maar een andere.”

Verdomme, het was toch nét niet helemaal de goede maat. Weer terug naar de vriendelijke kerel dus, en zowaar wilde hij wel een andere ketting voor me openbreken om die te proberen. Ik had duidelijk in eerste instantie hier heen moeten gaan.

Hij paste! Misschien dat mijn verbeelding hier met de werkelijkheid interfereert, maar volgens mij was de kerel die aan Larry werkte er daadwerkelijk chagrijnig over dat hij z’n gelijk niet had gehaald. Hoe dan ook heeft een andere monteur hem d’r voor me opgezet, deze eerste kerel was opeens mysterieus verdwenen na het overhandigen van het juiste verbindingsstuk.

Ik heb uiteindelijk vrijwel niks van New Plymouth gezien, en voor zover ik kon beoordelen was het nog best oké. Daar moet wel weer bij gezegd worden dat Nieuw-Zeelandse steden in de absolute kelderklasse spelen. Maargoed, ik had na dit gedoe vooral gewoon zin om ergens anders heen te gaan, maakt niet zoveel uit waar. Op de bonnefooi ben ik dus de kust noordwaarts gaan volgen, daarover later meer