Mijn vorige verhaal eindigde met een gevoelsmatige overwinning op de motordealerindustrie. Omdat ik toen nog geen idee had of het allemaal geklaard kon worden had ik nog geen verdere plannen gematerialiseerd. Zodra alles geregeld was keek ik dus rond het middaguur op mijn Maps om te bepalen waar we vandaag eens heen zouden rijden. Ik zag een markering die ik al grotendeels was vergeten: de zogeheten Three Sister & de Elephant Rock, een schijnbaar bijzondere rotsformatie die uitsteekt in zee. Ik moet bekennen dat ik normaal niet zo warm loop voor stenen op het strand, maar iemand op het Zuideiland, ik kan me even niet meer herinneren wie, was hier zo enthousiast geweest dat het weer bij me terugkwam. Goed, dan we daar heen!

Ik had een rondje gedaan via Mt. Taranaki, die ik graag van dichterbij wilde bekijken, en kwam aan het eind van de middag aan op de aangewezen plek. Om op het strand te komen moest er een paar honderd meter aan modder, dat tot enkeldiepte kwam, worden afgelegd. Gelukkig zijn mijn motorlaarzen waterdicht, dus zonder zorgen (en zonder nadeken) stapte ik de plas in. Zoals je misschien nog weet uit mijn vorige verhalen, en zoals ik dus ook had moeten weten, zijn mijn motorlaarzen ondertussen echter reddeloos verloren geraakt. Na drie stappen dreef er een soort zanderige suspensie door mijn laarzen. Achja, natter kan het niet meer worden dus dan kunnen we net zo goed gaan kijken. Bovendien had ik geluk: deze plek was alleen met laagwater te bekijken en ik was daar, volledig ongepland, op het exact het goede moment aangekomen. Een keer of vier heb ik mijn laarzen in het natte zand achtergelaten (het sluitingsmechanisme is ook niet meer wat het geweest is) en de zon begon al onder te gaan toen ik de bocht van de inham omdraaide om op het strand te komen.

Wow, voor mij verschenen de Three Sister & de Elephant Rock, bestaande uit vier (?) rotspillaren en een gigantische rotsformatie die, inderdaad, enigszins de vorm had van een olifant. Ik weet niet helemaal wat het zo speciaal maakte voor me, misschien het enthousiasme van degene die het met aanraadde of de moeite die ik had gedaan om er te komen, maar ik vond het zo onverwacht mooi. Iets aan deze plek deed het hem, zo weg van alles. Het zou me niet verbazen als dit in de zomer een populaire spot is, maar ik had nu het strand voor mezelf. Ik was al even gefascineerd over het zand, wat volledig zwart maar vooral extreem fijn was. Je kon je handen er doorheen halen alsof het water was. Later kwam ik er achter dat dit uitgewast vulkanisch gesteente is van Mt. Taranaki, die op de achtergrond prachtig zichtbaar was. Met mijn handen diep in het zand ben ik hier een tijdje op het strand gaan liggen.

De ondergaande zon was prachtig, maar ik moest ook nog terugkomen door het natte zand. Gelukkig bleek er nog geen 10 minuten verderop een camping te zijn en zodoende sprong ik weer op de motor en reed ik verder noordwaarts. Ineens voelde ik een harde stoot in mijn buik. Ik dacht in eerste instantie dat ik een vogel had geraakt, maar toen ik naar beneden keek om de navigatie op mijn telefoon te checken zag ik tot mijn schrik een leeg stuur. Fuck, mijn telefoon was losgekomen terwijl ik 100 km/u reed. Ik ben logischerwijs meteen gestopt toen dat veilig kon om te gaan zoeken. Kennelijk zat er echter een colonne melkvrachtwagens achter me, dus toen die voorbij bliezen had ik alle hoop op het terugvinden van een functionerende telefoon al redelijk opgegeven. Gelukkig monteer ik mijn telefoon altijd links op het stuur, wat met de linker rijrichting dus betekende dat hij in de berm terecht was gekomen. En zowaar, hij deed het nog!

Het mechanisme waarmee ik mijn telefoon bevestig heeft het echter begeven. Ik heb al gekeken en het systeem dat ik gebruik is niet verkrijgbaar in NZ, wat betekent dat ik vanaf nu dus geen navigatie meer heb. Sowieso reed ik al tamelijk minimalistisch want mijn op-maat-gemaakte oortjes zijn een paar dagen geleden ook overleden, wat betekent dat ik überhaupt al geen gehoorbescherming en muziek meer heb. Samen met Larry’s lange lijst van lasten en mijn eigen outfit die uit elkaar valt, wordt het nog wat. Dat we de finish gaan halen weet ik zeker, maar in welke staat durf ik nog geen uitspraken over te doen.

De camping waar ik die avond verbleef wil ik verder niet te veel worden vuil aan maken, de hele handel was namelijk al smerig genoeg van zichzelf. Ik denk dat ik nog nooit op zo’n treurige camping ben geweest. Ik was de enige die geen permanente caravan had staan, dus het was vooral een feestje van oudere, dronken en luidruchtige vage types. Het was ook verrassend duur, zeker in verhouding tot de badkamers die sinds de onafhankelijkheid van Nieuw-Zeeland niet meer waren schoongemaakt. Jammer, want de locatie direct aan het zwarte zand strand was prachtig. Ik heb m’n pasta dus maar op het strand in elkaar gedraaid en ben de tent in gegaan toen het donker werd. Dat is vrij vroeg en om 19.30 lag ik dan ook al te slapen.