Ondanks dat ik meer een bergboy dan een kustkerel ben bevielen de stranden en het zonnetje me prima de afgelopen dagen. Zeker na alle kou van deze reis. Mede doordat er in de omgeving van Auckland, mijn eindbestemming, ook weinig anders te beleven valt heb ik mijn half versleten banden richting het Coromandel schiereiland gestuurd. Dit gebied biedt een laatste mogelijkheid om met dit schitterende zonnetje leuke bochtige wegen te rijden en op fraaie plekjes te kamperen. Dat is uiteindelijk hetgeen wat ik het liefste doe, dus ondanks dat het risico op de loer ligt dat ik in de knoop kom met de verkoop van Larry leek het met goed om hier nog een paar dagen door te brengen.

Een bekende plek die mij eerder was aangeraden was Hot Water Beach. Hier bevindt zich een heetwaterbron precies op het strand. Het is alleen begaanbaar met laagwater, dus op dat moment (wederom ook precies het moment dat ik aankwam) stormt er een bescheiden groepje toeristen richting het strandje om met gehuurde schepjes gaten te graven die zich vervolgens zullen opvullen met heet water. Ik moet zeggen, ik was enigszins recalcitrant over het idee om hier aan mee te doen, maar uiteindelijk leek het me geinig en uniek genoeg om gewoon even lekker basic te zijn en me bij de groep te voegen. Ondanks dat het wegens de vele Duitsers voelde alsof we ons collectief aan het ingraven waren tegen de geallieerden heb ik wel ontzettend gelachen. Er komt als het ware kokend water omhoog uit de grond, waarmee het binnen 5 minuten veel en veelste heet wordt om überhaupt na te denken over relaxen in je vers gegraven kuil. Vervolgens komt er weer een grote golf zeewater overheen waardoor het ineens zo ijskoud wordt dat je weer zit te bibberen, en zo ging dat elke 10 minuten een beetje af en aan.

Ik had heel optimistisch een boek meegenomen, maar tussen de contante cyclus van brandende hitte en verkleumende koud heb ik geen bladzijde gelezen. Een meisje merkte dat op een wees me op het feit dat het Holiday Park waar we verbleven, de enige camping in de buurt, gewoon over een jacuzzi beschikte. Een briljant idee, ondanks dat het niet bepaald een natuur-gerelateerde ervaring was waren we uiteindelijk met een heel groepje in het bad onze boeken aan het lezen. Ik zou niet al te lang op zo’n Landal-achtige camping willen blijven hangen, maar ik moet bekennen dat ik het voor nu eigenlijk ontzettend relaxt vond. Bij het eten raakte ik aan de praat met een vriendelijke Zwitserse jongen. De beste man stond op het punt verder te gaan met z’n militaire dienstplicht. Kennelijk is dat namelijk vandaag de dag nog steeds een ding in Zwitserland, wat voor mij totaal nieuwe informatie was?

Hij was ook bezig met een rondje over het Coromandel schiereiland en we hadden afgesproken elkaar de volgende middag weer te treffen op een camping aan de andere kust. Hij reed een campervan en aangezien ik op de motor natuurlijk wat sneller over de bergweggetjes ga had ik de tijd om alvast Larry goed schoon te maken. Over ongeveer een weekje is het namelijk tijd om NZ te verlaten, dus de advertentie moet in hoog tempo online komen. Met wat goede foto’s is dat nu allemaal geregeld, wat me overigens niet bepaald vrolijk stemt.

De route was prachtig langs de kust, met stranden en bossige heuvels. Toch moet ik toegeven dat het me allemaal weinig kon bekoren. Ik denk dat ik al veel met de verkoop van Larry en de algeheel laatste fase in m’n hoofd zit. Bovendien was het retedruk op de weg: het is Matariki, het Maori Nieuwjaar, wat vermoedelijk betekent dat half Auckland van het lange weekend en goede weer gebruik maakt om naar het strand te gaan. Uiteraard hadden wij geen flauw idee dat er een feestdag gaande was, maar toen we daar over hoorde leek het ons erg interessant en waren we benieuwd of we er iets van mee zouden kunnen krijgen. Aangezien we ons niet bepaald in een metropool bevinden lazen we in de lokale krant dat de enige viering in het dorp zou plaatsvinden in de lokale middelbare school. Publiek was welkom, dus waarom ook niet: we gaan even kijken.

De symbolische betekenis van Matariki ligt in het loslaten van oude zaken en het aangaan van nieuwe. Zodoende werden we uitgenodigd om alles wat op onze ziel drukte op te schrijven op velletjes papier. Vervolgens stonden er uitbeeldingen van traditionele Maori verhalen door de scholieren op de planning. Razend interessant. Ondanks dat de Maori terminologie en het sterke Kiwi accent het soms lastig maakte om te volgen kwam de emotie zonder problemen over. Hoewel het me duidelijk is dat er tegenwoordig helaas ook in NZ veel culturele spanningen spelen, blijf ik het bijzonder vinden wat voor een rol de Maori cultuur hier inneemt binnen de toch hoofdzakelijk Europees/Amerikaanse manier van leven. Dat doet inspireren tot een versie van de Nederlandse maatschappij die breder zou kunnen zijn dan alleen de basale materialistische principes zoals we die vandaag de dag kennen en welke op de lange termijn ook zo veel problemen oplevert. Aan het eind van deze avond was er een vuurceremonie onder prachtig gezang, waar alle velletjes papier in de vlammen werden gelegd en aan de atmosfeer werden geschonken.

De Zwitserse jongen was net als ik in de laatste fase van zijn twee maanden durende reis en was in die periode tegen veel van dezelfde dingen aangelopen als ik, zowel de leuke als minder leuke. We hebben hier ’s avonds en de volgende dag uitgebreid en goed over kunnen praten. Het was vandaag prachtig weer en allebei zijn we druk in de weer geweest om onze voertuigen verder in presenteerbare staat te brengen, met de nodige pauzes in het zonnetje aan de rand van de oceaan. Hij moet zijn campervan morgen weer terugbrengen, dus na 48 uur samen op pad hebben we afscheid genomen onder de belofte elkaar weder te zien in Nederland of Zwitserland, waar ik zeker van ben dat dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren.