Het is nog niet gelukt met Larry. Ik ben nu een paar dagen in Auckland en ik had aardig wat reacties binnengekregen toen ik de advertentie van tevoren online had gezet. Binnen een paar uur na aankomst stond dan ook de eerste bezichtiging gepland. Het contact met deze kerel was al een beetje bijzonder verlopen. Enige vorm van beleefdheid zat er namelijk niet in, heel anders dan ik ondertussen gewend ben van de Kiwi’s. Toen we elkaar troffen begon het beeld zich verder uit te breiden, voor me stond namelijk een kleine Russische kerel in een veel te strak pak die beweerde een autoverkoper te zijn. Met zijn net niet lekkere Engels en wonderlijke manieren kan ik me lastig voorstellen dat iemand ooit een auto van deze gast zou kopen, maar wie weet is er een publiek voor. Hoe dan ook stond de motor hem wel aan, maar wilde hij hem wel graag met Amerikaanse Dollars kopen. Hmmm. Prima, maar dan gaan we samen naar het wisselkantoor en regelen we het daar. Sindsdien niks meer van hem gehoord…

In de avond had ik weer met mijn nieuwe Zwitserse vriend afgesproken. Zijn originele plan was eigenlijk om zijn laatste paar dagen bij een eerdere host familie door te brengen vlak buiten Auckland, maar uiteindelijk is hij ook nog even naar het centrum gekomen voor twee nachten. De zoon van de host familie was DJ en zou die avond draaien op een technofeest en wij waren uitgenodigd. Niet over nadenken en gewoon gaan natuurlijk.

Toen we aankwamen bij de club in kwestie was onze eerste indruk dat we gescamed waren. Van een club was namelijk geen sprake, slechts een leeg pand met een wit hek voor de ingang en een dakloze kerel die ons indringend aanstaarde. Het duurde even voordat we doorhadden dat de vork anders in de steel zat: de dakloze in kwestie was eigenlijk de beveiliger en het feest vond niet in het pand zelf plaats maar in de kelder. De toon was dus aardig gezet en inderdaad was het in alle opzichten een gruwelijk grimmige bedoeling. Precies zoals het hoort voor een technofeest. Ondanks dat ik hier normaalgesproken vooral onder specifieke omstandigheden van zou genieten vond ik het nu dermate een vibe dat het allemaal niet uitmaakte. Goed feestje.

De consequentie van de onstuitbare mars van het leven is dat ik oud begin te worden en de volgende dag dus ook een aanzienlijke kater had. Zoals een wijs man ooit heeft gesproken is brak zijn echter een keuze. Met die woorden in mijn hoofd stond ik op, ik had namelijk nog een bezichtiging staan. Deze keer dacht ik ook echt dat ik hem had: het contact verliep soepel en ze waren bereid om 4 uur heen en weer te rijden om te komen kijken. De motor beviel hem goed en we waren al tot een prijs gekomen toen er, bijna als formaliteit, nog even een proefrit gemaakt zou worden. Nou dat liep anders, de beste man probeerde weg te rijden en reed zichzelf bijna plat tegen de muur. Bleek dat hij al een tijdje niet had gereden en alleen nog maar ervaring had met kleinere motoren. Larry was dus veel te krachtig voor hem en zodoende ging de deal niet door. Verdomme.

Je kan je voorstellen dat ik een tikje ontstemd was die dag. Het kan geen verassing zijn dat mijn idee dan ook was om die avond naar de bioscoop te gaan om m’n staat van zijn op de voor mij vertrouwde manier een boost te geven. Mijn Zwitserse maat zou meegaan en hij had die dag bij de boulderhal een Duitse jongen ontmoet die zijn laatste avond in NZ ook graag in de bioscoop wilde spenderen. Puur toevallig was deze jongen ook iemand die het er als hobby op nahield om in het buitenland de lokale filmhuizen te bekijken. Leuk om een keer een lotgenoot te ontmoeten, en sowieso bleek al meteen dat we erg veel overlap hadden in onze manier van denken. Het toeval zette door toen hij vertelde dat hij de volgende dag eerst nog een weekje naar Sydney zou gaan. Mijn plan is ook precies om, over een paar dagen, een week in Sydney door te brengen alvorens de fam te treffen in het noorden van Australië. Het idee is dus gevormd om in Sydney samen nog een film te pakken, hoewel dat wel afhangt van hoe het loopt met de verkoop van Larry. Momenteel staat het droog, ik denk mede doordat het buiten nat is, en als het echt niet wilt vlotten zal ik de week in Sydney moeten laten schieten om mezelf extra tijd te geven hier. Laten we hopen dat dat niet nodig is.  

Gisterochtend is mijn Zwitserse vriend vertrokken en hebben we wederom afscheid genomen. Omdat we mannen zijn hadden we logischerwijs geen enkele foto samen, dus vlak voor hij op de ferry sprong hebben we daar nog even verandering in gebracht. Ja, het was winderig.

Het hangt nu allemaal van de verkoop af, want voor de rest voelt het alsof ik klaar ben om te gaan. Ik zal me er echter even bij neer moeten leggen dat dat momenteel grotendeels buiten mijn handen ligt. Volgens mij heb ik namelijk oprecht alles gedaan wat mogelijk is om de verkoop te stimuleren. Denk aan handelaren benaderen, prijzen verlagen, advertenties plaatsen en contacten leggen. Gelukkig vermaak ik me tot zover wel nog prima in Auckland. Het hostel is grotendeels gevuld met gezellige Zuid-Amerikanen en de stad zelf is best oké. Het heeft absoluut niks met de rest van Nieuw-Zeeland te maken en zoals alle steden hier ontbreekt het volledig aan enige vorm van ziel. Het verschil is echter dat de stad zo groot is dat er simpelweg genoeg gebeurt om je daar als het ware van af te leiden. Daar zal ik het dus maar even mee moeten doen.