Ik moet zeggen, het begon even spannend te worden. Met nog 48 uur te gaan voor mijn vliegtuig de Nieuw-Zeelandse ondergrond zou verlaten had ik Larry namelijk nog niet verkocht. Aan interesse was geen gebrek, maar door uiteenlopende redenen kwam het steeds maar niet tot de daadwerkelijke verkoop. Vervelend is dat je er wel de hele tijd mee bezig bent, het grootste deel van mijn week in Auckland heb ik dan ook niet bepaald goed geslapen.

Twee dagen voor vertrek raakte ik weer in gesprek met de ietwat vage Russische kerel uit mijn vorige verhaal. Misschien dat je je nog kan herinneren dat hij zelf autoverkoper was, en het was duidelijk dat hij hier wel winst in zag. Hij bood in eerste instantie dus een veel lager bedrag, maar zoals je begrijpt was ik niet in de positie meer om al te stoer te lopen doen. Bovendien was hij ondertussen bereid geraakt om gewoon in NZD te betalen. Toch heb ik nog één keer de dobbelstenen gerold en zijn aanbod faliekant in de wind geslagen door herhaaldelijk voet bij stuk te houden voor een minimum prijs van 3000 NZD. Het verlossende berichtje kwam daarna gelukkig snel: hij accepteerde die prijs.

Ik ben er in alle opzichten van overtuigd dat ik meer voor Larry had kunnen krijgen, rond de vraagprijs of misschien zelfs nog wel met winst ten opzichte van de 4000 NZD die ik heb betaald. Deze motoren staan over het algemeen te koop vanaf 5000 NZD in Auckland. Maargoed, dat betekent natuurlijk nog niet dat ze ook voor die prijs verkocht worden. Wat je nodig hebt is tijd en een beetje geluk, en allebei had ik nu een tekort aan. Ik kreeg uiteindelijk nog een bod voor 3300 NZD, maar daarvoor had ik langer in Auckland moeten blijven en dat was het dus al niet meer waard. Bovendien was de Russische koper al wezen kijken bij de motor en was dus al zeker van zijn zaak. Dezelfde avond zou hij hem al van me over kunnen kopen mits ik de motor naar hem toe zou kunnen brengen aan de andere kant van de stad. Prima, hij zou de taxi terug betalen. Bovendien had ik nu nog een laatste ritje met Larry en reden we samen met zonsondergang langs de rivier en over de grote Harbour Bridge voor een laatste salut. Achter mijn vizier werden bescheiden traantjes gelaten.

Eindstand is 1000 NZD, zo’n 550 Euro, verlies. Dat is een hele smak geld, maar feit blijft dat ik voor dat bedrag net een week een motor had kunnen huren. Nu heb ik twee maanden met een mechanische vriend door NZ kunnen rijden, dus al met al is dat een deal die ik elke dag zou verkiezen over huren. Geinig was nog dat de Russische kerel aanzienlijker chiller was toen ik één keer bij hem thuis was en zijn strakke pak in de kast hing. Mijn theorie is dat hij als autoverkoper in de rol van koper het gevoel had een soort afstandelijke act te moeten doen om niet als te vriendelijk, of in zijn ogen kwetsbaar, over te komen.

Met 36 uur te gaan voor mijn vlucht had ik dus nog één dag om vanuit een wat vrediger perspectief naar Auckland te kijken. Natuurlijk had ik ondertussen al wel een hoop musea gezien en gezellige tijden gehad met nieuwe mensen, maar het is toch niet hetzelfde als je ondertussen met je hoofd ergens anders bent. Mijn laatste dag heb ik doorgebracht met een ontzettend sympathiek meisje uit Peru. Boven ons hing een prachtig heldere lucht en we hebben vrijwillig de bewuste keuze gemaakt om de ultieme toerist uit te hangen en 40 NZD af te tikken om de Sky Tower op te gaan. Ik moet toegeven dat het uitzicht fenomenaal was met alle inactieve vulkanen in het landschap, zeker met de ondertussen ingezette zonsondergang. De laatste die ik zal zien in NZ voor een lange tijd.

Samen hebben we mijn laatste avond gevierd en het afscheid viel me zwaar de volgende ochtend. Sowieso vond ik het heel wat om Nieuw-Zeeland te moeten verlaten. Er zijn immers maar weinig landen waar ik voor meerdere maanden ben gebleven en die mate van tijd zorgt er voor dat je een serieuze verbinding kan ontwikkelen met een plek. Maargoed, voordat ik melancholisch en reflectief kon gaan zitten doen moest ik wel nog het vliegtuig halen. De consequentie van een gezellige laatste avond was namelijk dat er enige mate van brakheid mijn lichaam beheerde, waardoor ik zwaar verzaakt had op het vliegveld. Ik had een hele rit zaken in mijn tas waar ze niet zo blij mee waren: aanstekers, CO2 gasbussen (van mijn bandenreparatie set) en modderige kampeerspullen. Zowel de douane als de biosecurity hadden dus een aantal verdiepende vragen voor me, maar met wat uitleg konden ze er mee leven om deze vermoeide maar wazig lachende Hollander naar Australië te laten vertrekken.

Na een tactisch tukje op 10km hoogte ben ik ondertussen in Sydney aangekomen, waar een nieuwe fase van deze reis is aangebroken. Het idee achter deze website was om te schrijven specifiek over mijn solo motorverhalen, nu in Nieuw-Zeeland maar ook later in de toekomst. Dat is immers de manier waarop ik het liefste reis en de omstandigheden waar ik gevoelsmatig de meeste situaties meemaak om over te schrijven. Dat gezegd hebbende is het natuurlijk nog steeds leuk om jullie, mijn lieve familie en vrienden, op de hoogte te houden. Ik zal dus ook af en toe, maar met lagere frequentie, een update schrijven over de Australische avonturen. Maar voor nu: bedankt voor het lezen, ik vond het een fijne wetenschap dat jullie via hier met mij meereisden!